Πότε και πώς ελέγχεται η όραση στα μωρά?

Η πρώτη εξέταση οράσεως στο μωρό γίνεται μόλις γεννιέται.Ο παιδίατρος εξετάζει τη φυσιολογία των ματιών του νεογέννητου και ελέγχει για τυχόν παθήσεις όπως για γλαύκωμα,καταρράκτη ή κάποια μόλυνση.Σε περίπτωση που το μωρό είναι πρόωρο ή έχει διαπιστωθεί κάποιο σχετικό προβλήμα υγείας τότε γίνονται πιο λεπτομερείς εξετάσεις από παιδο-οφθαλμίατρο.

Κατά τον πρώτο χρόνο του μωρού,σε κάθε επίσκεψη ρουτίνας,ο παιδίατρος δεν ελέγχει απλώς τα μάτια του μωρού για τυχόν ασθένειες αλλά και κατά πόσον λειτουργούν σωστά.Ο συνηθέστερος τρόπος γι' αυτό είναι να περνάει κάποιο αντικείμενο μπροστά απο τα μάτια του μωρού και εκείνο να το ακολουθεί με το βλέμμα του.Τα μωρά έχουν τη τάση αρχικά να αλληθωρίζουν,ειδικά εάν πρέπει να εστιάσουν κάπου το βλέμμα τους,αλλά αυτό εξαλείφεται κατά τον τρίτο με τέταρτο μήνα.

Σε περίπτωση που το μωρό σας έχει κάποιο πρόβλημα με την όραση του υπάρχουν αρκετά σημάδια που θα σας το δείξουν.Εάν παρατηρήσετε τα ματάκια του να δακρύζουν χωρίς να κλαίει ή κάποια έντονη κοκκινίλα γύρω απο τα μάτια του ή παρατηρήσετε ότι το μωρό είναι φωτοευαίσθητο,δηλαδή το ενοχλεί ιδιαίτερα το φως ή αν τρίβει συνέχεια τα μάτια του,αλληθωρίζει ή δυσκολεύεται να εστιάσει το βλέμμα του σε ένα αντικείμενο,τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να συμβουλευτείτε το γιατρό σας.

Πρέπει να γνωρίζετε οτι ο οφθαλμίατρος δεν μπορεί να μετρίσει την οπτική οξύτητα του μωρού σας,δηλαδή εάν έχει π.χ.μυωπία μέχρι αυτό να γίνει περίπου 3 χρονών.

Λαρυγγίτιδα:Συμπτώματα και θεραπεία

Η λαρυγγίτιδα συμβαίνει κυρίως σε βρέφη και μικρά παιδιά από 6 μηνών έως 5 ετών,με εξάρσεις από το φθινόπωρο εώς την άνοιξη.

Πού οφείλεται?

Η πιο συχνή αιτία της λαρυγγίτιδας είναι η λοίμωξη από κάποιον ιό.Υπάρχει και η σπαστική λαρυγγίτιδα που δεν οφείλεται σε λοίμωξη αλλά είναι αλλεργικής αιτιολογίας και έχει την τάση να υποτροπιάζει.Σπανιότερα η λαρυγγίτιδα μπορεί να προκληθεί από κάποιο μικρόβιο.


Πως μεταδίδεται?

Όπως όλες οι ιώσεις του αναπνευστικού έτσι και οι ιοί που προκαλούν λαρυγγίτιδα μεταδίδονται με τα σταγονίδια της αναπνοής.Οι ιοί αυτοί είναι ιδιαίτερα μεταδοτικοί αλλά δεν προκαλούν σε όλους λαρυγγίτιδα.


Τί συμπτώματα έχει?

Σχεδόν πάντα προηγούνται 1-3 ημέρες με συμπτώματα κρυολογήματος δηλαδή ήπιο πυρετός,πονόλαιμος και καταρροή.Στη συνέχεια ο ερεθισμός προχωράει στο λάρυγγα με τις φωνητικές χορδές,τα οποία παθαίνουν οίδημα δηλαδή πρήζονται και εμφανίζεται ο χαρακτηριστικός βήχας,το βράχνιασμα της φωνής και το σφύριγμα στην εισπνοή (εισπνευστικός συριγμός ).Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται κυρίως τις βραδυνές ώρες και επιδεινώνονται με την σωματική άσκηση και το κλάμμα.Σε βαριές περιπτώσεις υπάρχει μεγάλη απόφραξη των αεραγωγών με πραγματική δυσκολία στη αναπνοή,ιδιαίτερα θορυβώδη εισπνοή ακόμα και όταν το παιδί είναι ήρεμο,έντονες κινήσεις του στήθους,μελάνιασμα στα χείλη,ανησυχία και στρες.
Η σπαστική λαρυγγίτιδα εμφανίζεται ξαφνικά,συνήθως το βράδυ χωρίς προηγουμένως να είναι άρρωστο το παιδί.


Πόσο επικίνδυνη είναι?

Αν η λαρυγγίτιδα είναι ήπια,π.χ υπάρχει μόνο ο χαρακτηριστικός βήχας και βράχνιασμα,χωρίς δυσκολία στη αναπνοή,περνάει μόνη της σε 3-5 μέρες.Αν είναι μέτρια ή βαριά χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή ή και νοσηλεία στο νοσοκομείο.
Η βαρύτητα της λαρυγγίτιδας εξαρτάται από το πόσο εκτεταμένο είναι το οίδημα που έχει δημιουργηθεί στο λάρυγγα,το οποίο μπορεί να προκαλέσει μέχρι και απόφραξη των αεραγωγών και να εμποδίσει την αναπνοή,κατάσταση επικίνδυνη για τη ζωή.


Ποιά είναι η θεραπεία της?

Άν το παιδί σας εμφανίσει κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα πρέπει οπωσδήποτε να εξεταστεί από παιδίατρο για να εκτιμηθεί η βαρύτητα της λαρυγγίτιδας.Άν η λαρυγγίτιδα είναι ήπια αρκεί η εισπνοή του δροσερού και υγρού αέρα στο μπαλκόνι του σπιτιού σας για 10-15 λεπτά.Δώστε του αντιπυρετικά αν έχει πυρετό καθώς και άφθονα υγρά.Το παιδί πρέπει να παραμείνει ήρεμο γιατί αν αρχισει να κλαίει τα συμπτώματά του χειροτερεύουν.Άν χρειαστεί να πάτε το παιδί σας στο νοσοκομείο,έχετε το παράθυρο στο αυτοκίνητο ανοικτό,ο ψυχρός και υγρός αέρας βοηθάει να υποχωρήσει το οίδημα.Τα φάρμακα που δίδονται στη λαρυγγίτιδα είναι η κορτιζόνη είτε από το στόμα είτε μάσκα είτε με ένεση και η αδρεναλίνη με μάσκα.Αντιβιοτικά δεν χρειάζονται εκτός αν υπάρχει ένδειξη λοίμωξης από μικρόβιο.Σε βαριές περιπτώσεις χρειάζεται οξυγόνο και σπάνια υποστήριξη της αναπνοής από ειδικό μηχάνημα.


Τί πρόγνωση έχει?

Η πρόγνωση της λαρυγγίτιδας είναι γενικά πάρα πολύ καλή.Πιθανόν να υπάρχει κάποια συσχέτιση με την εμφάνιση άσθματος αργότερα,ειδικά σε παιδιά που έχει χρειαστεί να νοσηλευτούν στο νοσοκομείο για λαρυγγίτιδα.


Οι πληροφορίες που δίνονται από αυτή την ιστοσελίδα έχουν καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα.
Δεν έχουν σαν στόχο τους να υποκαταστήσουν την εξέταση και τις συμβουλές του παιδιάτρου και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και θεραπεία διαφόρων παθήσεων.
Αν το παιδί σας είναι άρρωστο πρέπει πάντα να επικοινωνείτε με τον παιδίατρό σας.

Παιδί και διαζύγιο

Πολλά παιδιά βιώνουν κάθε χρόνο τη δυσάρεστη και τραυματική εμπειρία του διαζυγίου των γονιών τους.Για τα παιδιά αυτά,το διαζύγιο ισοδυναμεί με το τέλος της μορφής της οικογένειάς τους,όπως τουλάχιστον την ήξεραν.Συνεπάγεται μία αίσθηση απώλειας και έχει πάντα συνέπειες,στις περισσότερες περιπτώσεις αρνητικές.Τα παιδιά χάνουν την αίσθηση σταθερότητας και μονιμότητας που είχαν,βιώνουν μία μεγάλη αλλαγή που θα μεταμορφώσει τον κόσμο τους.
Πολλά παιδιά θεωρούν τον εαυτό τους υπεύθυνο για την εξέλιξη αυτή,αισθάνονται ενοχές και προσπαθούν να φέρουν ξανά κοντά τους γονείς τους.Άλλα εκφράζουν απογοήτευση και θυμό απέναντι στους γονείς ή στον ίδιο τους τον εαυτό-κάτι που μεταφράζεται σε έλλειψη αυτοπεποίθησης,δυσκολία κοινωνικοποίησης,βίαιες εκδηλώσεις,ανάπτυξη αυτοκαταστροφικών συνηθειών ή εξαρτήσεων,κατάθλιψη κ.τ.λ.
Οι γονείς θα πρέπει να ξεπεράσουν τις μεταξύ τους διαφορές ή έστω να καταβάλουν προσπάθεια να τις επιλύσουν με πολιτισμένο τρόπο,προκειμένου να διευκολύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη θέση των παιδιών τους και να κάνουν τη μετάβασή τους στη νέα κατάσταση όσο το δυνατόν λιγότερο οδυνηρή.

Αντίδραση παιδιών

Η αντίδραση των παιδιών στο διαζύγιο των γονιών τους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες,όπως η ηλικία,ο χαρακτήρας και οι σχέσεις και το επίπεδο επικοινωνίας στο εσωτερικό της οικογένειας.

Ειδικότερα:
1) τα νήπια και παιδιά μικρότερα των 3 ετών βιώνουν έντονα τα αισθήματα θλίψης και δυστυχίας των γονιών τους και εμφανίζουν άμεσες σωματικές αντιδράσεις σε αυτά,όπως αυξημένο κλάμα,γαστρεντερικά προβλήματα ή ευερεθιστότητα

2) τα παιδιά 4-5 ετών τείνουν να κατηγορούν τον εαυτό τους για το χωρισμό των γονιών τους και βιώνουν άγχος εξαιτίας των ενοχών τους,το οποίο εκφράζεται με ένταση,κακό ύπνο και εφιάλτες,φόβο εγκατάλειψης κ.τ.λ.

3) τα παιδιά σχολικής ηλικίας εμφανίζουν μειωμένη σχολική απόδοση,καθώς και βίαιη ή υπερβολική συμπεριφορά,ενώ ενδέχεται επίσης να αντιμετωπίσουν δυσκολίες κατά τον αυτο-προσδιορισμό τους

4) οι έφηβοι,που βρίσκονται ούτως ή άλλως σε μια βεβαρημένη και δύσκολη περίοδο της ζωής τους,ενδέχεται να εμφανίσουν μειωμένη αυτοπεποίθηση,βίαιες εξάρσεις,να δημιουργούν προβληματικές σχέσεις,να προβαίνουν σε καταχρήσεις ή ακόμα και να παρουσιάζουν κατάθλιψη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως,τα παιδιά παρουσιάζουν ψυχοσωματικά συμπτώματα,μέσα από τα οποία εκφράζουν τη θλίψη ή και τις ενοχές τους για το χωρισμό των γονιών τους,ενώ πασχίζουν να επανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους τον οποίο θεωρούν ότι ξαφνικά χάνουν.


Αντιδράσεις γονέων

Ούτε οι γονείς βγαίνουν αλώβητοι από μία διαδικασία διαζυγίου.Αμφότεροι ενδέχεται να εκδηλώσουν προβληματική συμπεριφορά, να στραφούν σε καταχρήσεις,να παρουσιάσουν μελαγχολία ή και κατάθλιψη ή να αισθανθούν αδυναμία να φέρουν σε πέρας τις υποχρεώσεις τους απέναντι στη ζωή,τα παιδιά τους ή και τον ίδιο τους τον εαυτό.


Κίνδυνοι

Η διαδικασία του χωρισμού είναι μια επώδυνη περίοδος και κανείς δεν βγαίνει από αυτήν χωρίς να έχει υποστεί τραυματισμούς.Εν τούτοις,σε ορισμένες περιπτώσεις ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι για το παιδί που θα βρεθεί στη μέση μίας τέτοιας κατάστασης.Εκτός από τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί η αδιαφορία των γονιών του γι' αυτό,καθώς εκείνοι θα βυθίζονται ολοένα περισσότερο στη μεταξύ τους διαμάχη,ενδέχεται να υπάρξουν και προβλήματα της ακριβώς αντίθετης φύσης-στην περίπτωση που οι γονείς στραφούν στο παιδί τους για παρηγοριά,παραμελώντας τις ανάγκες του και προσπαθώντας να καλύψουν μόνο το δικό τους κενό.Ακόμα,όμως κι αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο,απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή προκειμένου να αποφευχθεί η διόγκωση του αισθήματος υπαιτιότητας που βιώνει το παιδί σε σχέση με το χωρισμό των δικών του (αν ήμουν καλύτερος/η,ο μπαμπάς/η μαμά δεν θα έφευγε) και το οποίο ενδέχεται να οδηγήσει σε εκμηδένιση της αυτοπεποίθησής του και μεγάλη μελλοντική δυσκολία στις κοινωνικές του συναναστροφές.Οι γονείς θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη σημασία σε εκδηλώσεις βίαιης συμπεριφοράς,θλίψης ή στη μειωμένη απόδοση του παιδιού τους στο σχολείο,θα πρέπει να το περιβάλλουν με αγάπη,να το διαβεβαιώνουν διαρκώς ότι δεν ευθύνεται αυτό για το διαζύγιο και ότι οι ίδιοι δεν θα πάψουν ποτέ να είναι γονείς του,να το αγαπούν και να το φροντίζουν.


Συμβουλές προς τους γονείς

•Μην κρατάτε το θέμα του χωρισμού μυστικό.Μιλήστε στο παιδί σας με ειλικρίνεια.
•Μιλήστε μαζί στο παιδί και όχι ο καθένας χωριστά,εκπροσωπώντας και υπερασπιζόμενος μόνο τη δική του πλευρά.
•Μιλήστε στο παιδί με απλά λόγια,εξηγήστε του την κατάσταση με τρόπο που θα την αντιληφθεί-μη διστάζετε να του εξηγήσετε κάποια πράγματα,επειδή θεωρείτε ότι δεν θα τα καταλάβει.
•Εξηγήστε του ότι σε καμία περίπτωση δεν φταίει εκείνο για το χωρισμό.Κάνετε σαφές ότι δεν θα μπορούσε να τον έχει αποτρέψει με οποιονδήποτε τρόπο με τη συμπεριφορά του.
•Διαβεβαιώστε το ότι το αγαπάτε και ότι θα συνεχίσετε να το φροντίζετε.
•Παραδεχτείτε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη για όλους, δώστε του να καταλάβει ότι ούτε εσείς έχετε τις λύσεις για τα πάντα,αλλά μην του δίνετε ψεύτικες υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις.
•Μην αλληλοκατηγορήστε μπροστά στο παιδί και μην κατηγορείτε ο ένας τον άλλο όταν είστε μόνοι με το παιδί.
•Συζητήστε με το παιδί τις ανησυχίες του και λάβετε τις αποφάσεις για τη νέα σας ζωή λαμβάνοντας υπόψη τη γνώμη και τις επιθυμίες του.
•Είτε είστε ο γονιός που θα πάρει την κηδεμονία είτε όχι,καταρτίστε ένα πρόγραμμα επισκέψεων που θα εξυπηρετεί το παιδί και τηρήστε το.Λάβετε υπόψη το πρόγραμμα και τις δραστηριότητές του,αλλά και την ανάγκη του για σταθερότητα και σεβασμό των ωρών.
•Συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας:μπορεί να εντοπίσει προειδοποιητικά σημάδια στο παιδί ή λανθασμένους τρόπους που τυχόν χρησιμοποιείτε στην επικοινωνία σας μαζί του.Επίσης,μπορεί να παραπέμψει εσάς ή το παιδί σας σε ειδικούς,εάν κρίνει σκόπιμη τη συμβολή τους.


Ο ρόλος του παιδιάτρου

Ο παιδίατρος είναι ένας ειδικός,στον οποίο μπορείτε να απευθυνθείτε για συμβουλές που αφορούν στην αντιμετώπιση της τόσο επώδυνης αυτής κατάστασης.Ο ρόλος του μπορεί να είναι ουσιαστικός,καθώς είναι σε θέση να εντοπίσει τομείς και παράγοντες που δυσχεραίνουν την κατάσταση και να προτείνει λύσεις,ελαττώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τυχόν παθολογικές καταστάσεις που σχετίζονται με το διαζύγιο.Μπορεί να αξιολογήσει τη συμπεριφορά των γονιών,να επισημάνει τυχόν λάθη και να τους υποδείξει τρόπους για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των παιδιών τους.Μπορεί ακόμα να αποτελέσει μία πηγή εκτόνωσης για το ίδιο το παιδί,καθώς είναι σε θέση να το προσεγγίσει και να του δώσει τη δυνατότητα να μιλήσει για όσα το προβληματίζουν,το πληγώνουν ή δυσχεραίνουν την καθημερινότητά του.


Ο ρόλος του σχολείου

Πολλοί γονείς διστάζουν να ανακοινώσουν προσωπικά τους ζητήματα σε τρίτους.Στην περίπτωση,όμως,του σχολικού περιβάλλοντος των παιδιών τους,καλό θα είναι να κάνουν μία εξαίρεση και να ενημερώσουν τους καθηγητές ή τους σχολικούς συμβούλους.Καταρχάς,καθηγητές και σύμβουλοι θα πρέπει να είναι ενήμεροι σχετικά με το θέμα της κηδεμονίας του παιδιού.Επίσης,θα πρέπει να είναι ενήμεροι για μία τόσο μεγάλη αλλαγή στη ζωή του παιδιού,ώστε να επιστήσουν την προσοχή τους σε τυχόν αλλαγές στη συμπεριφορά του και να πληροφορήσουν τους γονείς.Άλλωστε,ακόμα και σε πρακτικό επίπεδο,είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι καθηγητές ότι οφείλουν πλέον να ενημερώνουν δύο γονείς,να παραδίδουν το σχολικό έλεγχο εις διπλούν κ.τ.λ.
Το σχολικό περιβάλλον μπορεί-όταν εφόσον λειτουργεί σωστά-να αποτελέσει χώρο υγιούς εκτόνωσης για το παιδί,γι' αυτό και ο ρόλος του δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται.

Ενας γονιός σε 2 ρόλους

Οι μονογονεϊκές οικογένειες,δηλαδή οι οικογένειες που αποτελούνται από έναν μόνο γονιό (συνήθως τη μητέρα) που μεγαλώνει μόνος του τα παιδιά,έχουν πολλαπλασιαστεί.Στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδας και της Eurostat δείχνουν ότι οι μονογονεϊκές οικογένειες φθάνουν το 21,9% του συνολικού αριθμού των οικογενειών με παιδιά,δηλαδή μία στις πέντε οικογένειες είναι μονογονεϊκή,ενώ η δημογραφική έρευνα στην Ευρώπη αποκαλύπτει ότι 8% από τα 72 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 16 ετών που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση,δηλαδή 5,62 εκατομμύρια παιδιά,ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες.

Προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μόνοι γονείς.

Είναι φανερό ότι σε όλες τις περιπτώσεις (εκτός από αυτές των άγαμων μητέρων) μια οικογένεια γίνεται μονογονεϊκή αφού πρώτα περάσει μία περίοδος κατά την οποία οι δύο γονείς ζούσαν μαζί με τα παιδιά τους.Ωστόσο,κάποιοι λόγοι,απρόβλεπτοι και ορισμένες φορές αναπόφευκτοι,συνέτειναν ώστε η οικογένεια να μετατραπεί σε μονογονεϊκή.Η αλλαγή μπορεί να είναι στιγμιαία και τραγική (σε περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου) και άλλοτε χρονοβόρα, γεμάτη συγκρούσεις,πόνο και πικρία (σε περιπτώσεις διαζυγίων και μακροχρόνιων ασθενειών που οδηγούν στο θάνατο).

Κάτω από τέτοιες συνθήκες,ο ένας γονιός αναλαμβάνει μόνος, χωρίς το σύντροφό του,να μεγαλώσει τα παιδιά του,έχοντας να αντιμετωπίσει ένα πλήθος προβλημάτων,που διακρίνονται κυρίως σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:
οικονομικά,ψυχοκοινωνικά και νομικά.
Ο γονιός καλείται να αναλάβει όλες τις ευθύνες της φροντίδας των παιδιών και του σπιτιού και της διαχείρισης των οικονομικών και των κοινωνικών υποχρεώσεων της οικογένειας,αλλά και να αντιμετωπίσει τόσο τις δικές του ψυχικές αντιδράσεις όσο και εκείνες των παιδιών του (λύπη,θρήνος,αποδιοργάνωση,κατάθλιψη,μειωμένη αυτοεκτίμηση,άγχος κ.ά.).Ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόβλημα των μόνων γονέων μπορεί να είναι η εύρεση εργασίας όταν το παιδί είναι μικρό,αλλά και η εύρεση χρόνου για τα παιδιά.Ένα άλλο είναι οι συμπεριφορές που αντιμετωπίζει το παιδί και η ωριμότητα που έχει ο γονιός ώστε να μπορέσει να του δώσει να καταλάβει ότι οικογένεια είναι μπαμπάς και μαμά με παιδιά,αλλά και μαμά με παιδιά ή μπαμπάς με παιδιά.

Συναισθήματα των γονέων. 

Όλοι οι γονείς που ζουν μόνοι με τα παιδιά τους καλούνται να αντιμετωπίσουν αλλαγές τόσο στον τρόπο ζωής τους όσο και στη συναισθηματική τους κατάσταση.Αυτές οι αλλαγές δημιουργούν μερικές φορές απογοήτευση και θυμό,η σωστή διαχείριση των οποίων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια υγιή οικογενειακή ζωή.

Μερικές από τις πιο συχνές αιτίες απογοήτευσης των μόνων γονέων είναι οι εξής:

1) Αλλαγή.

Πολλοί γονείς νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο των αλλαγών που συμβαίνουν στη ζωή τους, ειδικά όταν βρίσκονται στα πρώτα στάδια προσαρμογής.

2) Φόβος.

Οι γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους είναι απόλυτα φυσιολογικό να φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να είναι καλοί γονείς.

3) Άγχος.

Η καθημερινότητα σε μία μονογονεϊκή οικογένεια είναι δύσκολη και τα πρακτικά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίζονται δημιουργούν άγχος.Επιπλέον,η προσαρμογή σε αυτή τη νέα κατάσταση (μονογονεϊκή οικογένεια) είναι από μόνη της μία διαδικασία που προκαλεί άγχος.

4) Απώλεια.

Συναισθηματικά,η έλλειψη ή η απώλεια ενός ανθρώπου που αποτελούσε μέχρι σήμερα κομμάτι της ζωής μας,είναι μία δύσκολη περίοδος.Η αίσθηση απώλειας είναι πολύ δυνατή για όλους τους ανθρώπους όταν χάνουν κάποιον δικό τους,είτε λόγω χωρισμού είτε λόγω θανάτου.

5) Έλλειψη βοήθειας.

Όλοι οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνοι έχουν ανάγκη από υποστήριξη,βοήθεια και υποδομές που θα τους βοηθήσουν να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη και πιο απλή.

6) Μοναξιά.

Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσει κανείς μόνος του τόσο μεγάλες αλλαγές.Και κάποιοι άνθρωποι φοβούνται τη μοναξιά περισσότερο από κάποιους άλλους.

Παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών

 

Τί γίνεται όμως με τα παιδιά?

Υπάρχουν δύο αντικρουόμενες απόψεις:σύμφωνα με την πρώτη,η μονογονεϊκή οικογένεια έχει αρνητικές συνέπειες για τα παιδιά και τα παιδιά που προέρχονται από τέτοιες οικογένειες είναι κακοί μαθητές και συχνά έχουν αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ,σύμφωνα με τη δεύτερη,τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών δεν έχουν χειρότερη εξέλιξη από τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους δύο γονείς τους.Η τελευταία αυτή άποψη υποστηρίζει ότι τα παιδιά επηρεάζονται αρνητικά από τις κοινωνικές,οικονομικές και ψυχολογικές συνθήκες και όχι από την ίδια τη μονογονεϊκότητα.

Είναι ευρέως γνωστό ότι τα παιδιά που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας,από εκείνα των οικογενειών με δύο γονείς. Στην Ελλάδα,το ποσοστό των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας είναι διπλάσιο στις μονογονεϊκές οικογένειες,φθάνοντας το 24,9% (με ποσοστό παιδιών σε μονογονεϊκές οικογένειες το 3,7%).Καλύτερη χώρα είναι η Σουηδία με 6,7% και χειρότερη οι Η.Π.Α. με 55,4% των παιδιών μονογονεϊκών οικογενειών να ζουν στη φτώχεια.

Εφόσον οι ανάγκες του παιδιού σας για αγάπη,φροντίδα,σεβασμό,ενθάρρυνση,προσοχή,εμπιστοσύνη,παροχή ερεθισμάτων,ασφάλεια,υποστήριξη και καθοδήγηση ικανοποιούνται,θα μεγαλώσει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.Να θυμάστε ότι κανείς γονιός δεν είναι τέλειος και όλοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Είναι πολύ σημαντικό να ακούτε το παιδί σας και να συζητάτε μαζί του,εξηγώντας του και όχι διατάζοντάς το,καθώς αυτό ενισχύει την αυτοπεποίθησή του.Τα παιδιά που παραμελούνται γίνονται συχνά εσωστρεφή ή <<δύσκολα>>.Η αποτελεσματική επικοινωνία και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του παιδιού και του γονέα μέσα από τη συζήτηση βοηθά στην υγιή συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού και αυξάνει τις πιθανότητες να μοιραστεί το παιδί με το γονιό του ένα ενδεχόμενο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

 

 

Παράγοντες που συμβάλλουν στη υγιή εξέλιξη του παιδιού

 

Οι αντιδράσεις των παιδιών και η προσαρμογή τους επηρεάζονται από τις επικρατούσες στο περιβάλλον τους στάσεις και αντιλήψεις, την υποστήριξη που λαμβάνουν,τις σχέσεις των μελών της οικογένειας,τις περιβαλλοντικές και οικονομικές μεταβολές,καθώς και τα χαρακτηριστικά και την ψυχοκοινωνική ωριμότητα του ίδιου του παιδιού.Ωστόσο,καθοριστικοί παράγοντες για την υγιή εξέλιξη του παιδιού είναι:

 

1) Σταθερή οικονομική κατάσταση της οικογένειας.

2) Ψυχική υγεία και ισορροπία του γονιού και ικανότητα να καλύψει τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού (σε περίπτωση διαζυγίου,απουσία συγκρούσεων και εχθρότητας μεταξύ των γονιών τόσο πριν όσο και μετά το διαζύγιο).

3) Ικανότητα γονιού για διαπαιδαγώγηση και επίβλεψη του παιδιού (σε περίπτωση διαζυγίου,κοινή στάση των γονιών ως προς την ανατροφή του παιδιού).

4) Συζήτηση,ποιοτική επικοινωνία,σταθερά όρια και προσδοκίες,συνεπής έλεγχος και επίβλεψη,εκδήλωση αγάπης και τρυφερότητας (σε περίπτωση διαζυγίου,συχνότητα και συνέπεια στην επικοινωνία και επαφή με το γονιό που δεν ζει με το παιδί).

5) Ψυχολογική επάρκεια του παιδιού και ικανότητα προσαρμογής.

6) Κλίμα που επιτρέπει την ανοικτή συζήτηση και την έκφραση ενδεχόμενων αποριών και ανησυχιών του παιδιού.

7) Στήριξη των μελών της μονογονεϊκής οικογένειας από φιλικά και συγγενικά πρόσωπα και συμμετοχή σε κοινές δραστηριότητες.

 

 

Συμβουλές για τους γονείς

 

Η ζωή για τους γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους είναι πιο δύσκολη από αυτή των οικογενειών με δύο γονείς,μπορεί όμως να είναι πολύ καλή.

 

1) Να θυμάστε ότι είστε το σημαντικότερο πρόσωπο στη ζωή του παιδιού σας.Υπενθυμίζετέ του συχνά πόσο το αγαπάτε και μιλάτε του με θετικό τρόπο,καθώς οι σκληρές εκφράσεις μπορεί να έχουν ιδιαίτερα επιβλαβείς συνέπειες για την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

2) Προσπαθήστε να εξασφαλίσετε βοήθεια όταν δυσκολεύεστε να διεκπεραιώσετε κάποια πράγματα. Οργανώστε τις δουλειές σας κι αν δείτε ότι δεν τα προλαβαίνετε όλα,μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από ένα στενό φίλο,ένα συγγενικό πρόσωπο ή έναν καλό γείτονα.

3) Προσπαθήστε να ικανοποιείτε και τις δικές σας ανάγκες,καθώς εάν αισθάνεστε εσείς καλά αυτό μεταδίδεται και στο παιδί σας.Όταν νιώθετε ότι δεν μπορείτε να αντεπεξέλθετε,προσπαθήστε να χαλαρώσετε προσφέροντας στον εαυτό σας κάτι που σας κάνει να αισθάνεστε ευχάριστα,όπως π.χ. ένα ζεστό μπάνιο.

4) Αφιερώνετε χρόνο για να συζητάτε με το παιδί σας και ενθαρρύνετέ το να μοιράζεται μαζί σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.Να θυμάστε ότι η σχέση σας μαζί του είναι πιο σημαντική από τις δουλειές του σπιτιού.

5) Μην αφήνετε τα προβλήματά σας να επηρεάζουν τον τρόπο που συμπεριφέρεστε στο παιδί σας. Προσπαθήστε να αντιμετωπίζετε τα μικροπροβλήματα με χιούμορ.

6) Υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι είστε ο ενήλικας και πρέπει να δίνετε το καλό παράδειγμα στο παιδί σας για το πώς να συμπεριφέρεται.

7) Μοιραστείτε με κάποιο οικείο πρόσωπο το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε και σας αγχώνει.Εκτός από την ανακούφιση που θα αισθανθείτε που το συζητήσατε,μπορεί και να σας προτείνει κάποια λύση που δεν είχατε σκεφτεί.

8) Σε περίπτωση διαζυγίου,διαβεβαιώστε το παιδί ότι δεν φταίει αυτό και ότι και οι δύο το αγαπάτε όπως πριν.Συζητήστε μαζί του για να μάθετε τα συναισθήματά του και σε καμία περίπτωση μην το εμπλέκετε σε ενδεχόμενες διενέξεις.

9) Σε περίπτωση θανάτου,αφήστε το παιδί να μιλήσει και να εκφράσει τη λύπη του.Μην κρύβετε τη θλίψη σας,καθώς αυτό θα το βοηθήσει να μάθει ότι δεν είναι κακό να κλαις όταν χαθεί ένα πρόσωπο που αγαπάς.

Τί θέλει ένας γονιός για το παιδί του?

(Άλλο ένα διδακτικό κείμενο που "λέει" πολλά!!!)

Είχα υποσχεθεί,εδώ και καιρό,ένα μουσακά σε έναν γλυκύτατο Σουηδό συνεργάτη του συζύγου μου,όταν θα ξαναβλεπόμασταν.Είχαμε γνωριστεί στο Ντουμπάι το 2008,τη χρονιά που εμείς γίναμε γονείς της Ισαμπέλ και του Βίκτωρ και δύο χρόνια αργότερα,ήταν η σειρά του να γίνει πατέρας της μικρής Άννας.
Είναι 2011 και ήρθε να μας επισκεφτεί στο καινούριο σπίτι μας,στην Κουάλα Λουμπούρ στη Μαλαισία,για κάποια εγκαίνια.Δευτέρα βράδυ και είμαστε στην τραπεζαρία,μαζί με την μοναδική φωνή του Νταλάρα.
Ο σύζυγός μου ετοιμάζει το καρπουζάκι στην κουζίνα και εμείς συνεχίζουμε τη συζήτηση .
-Ελένη,πώς ξέρεις τα ταλέντα των παιδιών σου?
-Έχω μια γενική ιδέα.Γιατί?
-Πώς ξέρεις αν κάνεις τις σωστές επιλογές?
-Ποιές επιλογές?
-Για παράδειγμα,μπορείς να ξεκινήσεις ένα παιδί με πιάνο,αλλά να έχει έμφυτο ταλέντο για τέννις? Πώς ξέρεις και είσαι σίγουρη,ότι το εμπνέεις και το στρέφεις σε δραστηριότητες που θα αριστεύσει?
-Δεν ξέρω.Δεν είμαι σίγουρη.Πού θες να καταλήξεις?
-Στο σκοπό κάθε γονιού.Θέλω να συμβάλλω από την αρχή,να γίνει το παιδί μου,όσο καλύτερο μπορεί σε κάτι,να χρησιμοποιήσει την όποια ευφυΐα διαθέτει στον μέγιστο βαθμό.
Σκέφτομαι….<<Δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο δικός μου πρωταρχικός σκοπός σαν γονιός.>>
Με κοιτάει αινιγματικά..
-Τί θέλεις εσύ για το παιδί σου,τότε?
-Τί θέλω?Πάντα εύστοχη ερώτηση ακόμα και αν ρωτάς τον εαυτό σου κάθε μέρα.Να γίνει διάνοια? Να είναι ισορροπημένο?Να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του?Nα συνεισφέρει στην κοινωνία?Να αγαπήσει?Να αγαπηθεί?Να έχει καλή σωματική,ψυχική,πνευματική και συναισθηματική υγεία?Να επιτύχει επαγγελματικά και οικονομικά?
Όλα περνούν από το μυαλό μου σε μια στιγμή.
Ακούω τον εαυτό μου να απαντάει:
-Θα ήθελα να αντιμετωπίζει τις αποτυχίες του με δύναμη και σοφία και να δέχεται τις επιτυχίες του άνετα,με ευχαρίστηση και αξιοπρέπεια.Θέλω να βοηθήσω το παιδί μου να θέσει τις προσδοκίες του σε ότι κάνει,στο βαθμό που σώμα,πνεύμα και ψυχή θα το ακολουθούν αβίαστα.Το επάγγελμα το βλέπω ένα απλά πρακτικό θέμα.Πιο πολύ σαν αποτέλεσμα,όχι σαν ιερό σκοπό.
Ο καλεσμένος μας δοκιμάζει το κρασάκι του και με κοιτάει με καρτερία:
-Τί μπορείς να κάνεις εσύ για αυτό?
Ξαφνικά έχω μικτά συναισθήματα,αντικρουόμενες σκέψεις.
Που το πάω?Γιατί δεν σκέφτομαι λίγο πιο απλά?
Έχει δίκιο ο άνθρωπος.Εάν κάποιος είναι καλός σε αυτό που κάνει,εξασφαλίζει μεγάλο μέρος της χαράς της ζωής.Ανεξαρτησία,οικονομική ασφάλεια,περηφάνεια,αυτοπεποίθηση.Συμφωνώ μαζί του. Ψάχνω τις λέξεις μου.Πρώτα δουλεύεις σκληρά και μετά όλα τα άλλα,σωστά?Tα κύτταρά μου αντιδρούν όμως.Η απάντηση τους είναι ξεκάθαρη,την νιώθω σαν ηλεκτρικό ρεύμα.Δεν μοιάζουν να συμφωνούν...
Αποφασίζω να τελειώσω αυτή τη συζήτηση,με μια θαραλλέα απόπειρα έκφρασης της ψυχής μου:
-Μπορώ να συμβάλλω καταλυτικά ώστε να γνωρίζει το παιδί μου πέραν οποιασδήποτε αμφιβολίας ότι είναι τέλειο όπως είναι,άξιο κάθε ευτυχίας και επιτυχίας.Ότι θα το αγαπώ το ίδιο,πάντα,στα καλά και στα άσχημα.Θέλω να του δείξω ότι η ζωή είναι εύκολη,απλή και όμορφη.Ένα δώρο.Τα αριστεία δεν είναι ο πρωταρχικός ή μοναδικός δρόμος μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης ύπαρξης.Είναι μόνο ένα πολύτιμο συστατικό ανάμεσα στα πολλά.Η καρδιά θέλει χαρά,γέλιο,εμπάθεια,αγάπη και φροντίδα.Αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα που έχω για τα παιδιά μου.
Ο Σουηδός σηκώνει το ποτήρι του.
-Στην υγειά μας,λοιπόν και στην καλή καρδιά μας!
Καταλαβαίνω.Οι ματιές μας συμφωνούν απόλυτα,ότι η ζωή θέλει χαρά και γέλιο,ακριβώς όπως και η κουβέντα μας.Γυρνάω πίσω από τα πολύπλοκα μονοπάτια του μυαλού μου.Είναι ώρα για πιο ανάλαφρα θέματα.Για να δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας.
Φτάνει το καρπουζάκι.Μαζί του ο τρίτος της παρέας.Οι δύο άντρες με οδηγούν ευέλικτα εκεί που μου αρέσει,σε εύκολη και ευχάριστη συζήτηση.Χαμογελάμε ο ένας στον άλλο.

Περήφανοι γονείς!

Μήπως λέμε πολλά "πρέπει"?

Πόσο δίκιο έχει το πάρακάτω κείμενο?!

"Περιμένω τα παιδιά να έρθουν από το σχολείο με το λεωφορείο και έχουμε σχέδια να πάμε να παίξουν σε έναν παιδότοπο.Θα συναντήσουμε κάτι άλλους φίλους εκεί.
Το λεωφορείο φτάνει και η Μπέλ και ο Βίκτωρ κατεβαίνουν.
-Μαμά,πρέπει να πάμε γρήγορα πάνω,να αλλάξουμε ρούχα,για να μην αργήσουμε,μου λέει η Μπέλ και περπατάει γρήγορα με ενθουσιασμό.
Ανεβαίνουμε στο σπίτι και ακούω την Μπέλ να λέει στον αδελφό της:

-Βίκτωρ,έλα,πρέπει πρώτα να φάμε και μετά να κάνουμε μπάνιο.

Την ρωτάω πως ήταν η μέρα της και μου λέει όλες τις λεπτομέρειες.Καταλήγει ότι πρέπει να φτιάξει μια κάρτα για τα γενέθλια της Μαρσέλας την επόμενη μέρα και επίσης ότι πρέπει να της αγοράσουμε δώρο.
Παίρνω βαθιά ανάσα.Σήμερα η λέξη <<πρέπει>> μου τραβάει πολύ την προσοχή.Για να είμαι ειλικρινής,με ενοχλεί σε μέγιστο βαθμό.Αγκαλιάζω την Μπέλ και μοιράζομαι τις σκέψεις μου:

-Κούκλα μου,όλα αυτά τα <<πρέπει>> θυμίζουν αστυνομία.
Βρες άλλη λέξη,όχι όλο <<πρέπει>>,<<πρέπει>>,<< πρέπει>>.


Τίποτα δεν πρέπει!!!

Τα κάνουμε από ευχαρίστηση,για να περνάμε καλά,όχι επειδή πρέπει!
Η Μπέλ με κοιτάει ανέκφραστα,αλλά και με έντονο ενδιαφέρον,σαν να μου λέει συνέχισε.Εγώ όμως,έχω ήδη τελειώσει αυτά που ήθελα να πω.Πρέπει να βιαστούμε,αλλιώς θα αργήσουμε.
-Μπέλ και Βίκτωρ,ελάτε στην κουζίνα μόλις πλύνετε τα χέρια σας,πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά.

Σταματώ αμέσως και συνειδητοποιώ τί σκέφτηκα και τί είπα.Χαμογελώ στον εαυτό μου λιγάκι ειρωνικά.Νιώθω ντροπή και λύτρωση ταυτόχρονα.Επιτέλους βρήκα ποιός είναι ο πραγματικός αστυνομικός τον οποίον μιμείται η Μπέλ.Αυτά που έλεγα στην κόρη μου προηγουμένως,τα έλεγα ουσιαστικά στον εαυτό μου.
Γυρνάω και εξηγώ στη Μπέλ ότι η μαμά δεν χρησιμοποιεί πάντα σωστά τη λέξη <<πρέπει>>.

-Θα με βοηθήσεις να την αλλάξω?Να βρούμε άλλη λέξη?

-Ποιά?,με ρωτάει.
Σκέφτομαι.Ομολογώ ότι μου παίρνει αρκετά λεπτά για να βρω συνώνυμα χωρίς το άγχος και το καθήκον που υπονοεί το <<πρέπει>>.Τελικά βρίσκω εκφράσεις και λέξεις που είναι σαφώς πιο φιλικές και ευχάριστες.Με τον καιρό,είμαι σίγουρη ότι θα βρω ακόμα καλύτερες επιλογές.Νιώθω ήδη πιό ανάλαφρη!
Πού βρήκα τόσα <<πρέπει>>?Οικογένεια,σχολείο,κοινωνία,από παιδί πρέπει να κάνεις μύρια πράγματα.Εκατό φορές τη μέρα.Πηγαίνεις σε οποιαδήποτε υπηρεσία και σου λένε <<Κυρία μου,πρέπει να κάνετε κατάθεση στην τράπεζα στην οποία ανοίξατε το λογαριασμό>>,<<Κυρία μου,πρέπει να πάρετε τηλέφωνο το απόγευμα για να βρείτε τον υπεύθυνο>>.
Φτάνει...!!!Το βάρος των πρέπει στον οργανισμό μου σταματάει εδώ.Θα αρχίσω εκστρατεία παρακολούθησης των <<πρέπει>> που βγαίνουν από το στόμα μου,ανάλυσης και αποφυγής.Θα κάνω ότι μπορώ για να σπάσω την αλυσίδα.Ένα ομορφότερο αύριο περιμένει με πιό πολλά <<θέλω>>,<<μου αρέσει>> και <<με ευχαριστεί>>.

Οι λέξεις έχουν δύναμη και καθορίζουν πώς αισθανόμαστε,σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας και πώς ζούμε.Ας τις διαλέγουμε λοιπόν με σύνεση και μεράκι.
Αυτός είναι ακόμα ένας τρόπος με τον οποίο η κόρη μου με βοήθησε να δώ πιο καθαρά μέσα μου. Χαίρομαι επειδή και εγώ με τη σειρά μου με το παράδειγμα μου,έχω μια ευκαιρία να την βοηθήσω να μετριάσει τα <<πρέπει>> που θα θέσει στον εαυτό της ώστε να ζήσει πιο ήρεμα και ελεύθερα."

'Αρνηση ή απεργία θηλασμού

Έχει σταματήσει ξαφνικά το μωρό σας να θηλάζει? 
Φοβάστε ότι το μωρό σας δεν σας θέλει πια και ότι ήρθε η ώρα του απογαλακτισμού?

Η απεργία θηλασμού (nursing strike) είναι συχνό φαινόμενο,παροδικό και δεν πρέπει να συγχέεται με τον φυσικό απογαλακτισμό.Αιτίες μπορεί να είναι η έναρξη της περιόδου σας,κάποια αλλαγή στη δίαιτά σας,η μαστίτιδα ή μια μυρωδιά διαφορετική στο σώμα σας (πχ καινούριο αποσμητικό ή σαπούνι).Μπορεί το μωρό σας να είναι άρρωστο ή να βγάζει δοντάκια,να έχει στοματίτιδα ή να έχει πάθει σύγχυση θηλών.Άλλες φορές μπορεί αυτό να αποτελεί αναπτυξιακό στάδιο του μωρού όπου γίνεται πιο περίεργο για το τι συμβαίνει γύρω του και εκεί που θηλάζει η προσοχή του αποσπάται εύκολα από διάφορα ερεθίσματα, σταματάει και δεν θέλει να συνεχίσει το γεύμα του!

Μην πανικοβάλλεστε και μην σκέφτεστε ότι ήρθε η ώρα να σταματήσετε να θηλάζετε το μωρό σας.

Δοκιμάστε να κάνετε τα εξής:

• Ταίστε το μωρό σας σε κάποιο χώρο μακριά από θορύβους και ερεθίσματα που του αποσπούν την προσοχή.
• Κάντε του πολλές αγκαλίτσες,χρησιμοποιήστε έναν μάρσιππο αγκαλιάς για να έχει σε στενή σωματική επαφή μαζί σας.
• Προσπαθήστε να ταίσετε το μωρό σας όταν έιναι νυσταγμένο ή μόλις ξυπνήσει.
• Μην το αφήνετε νηστικό για να το «τιμωρήσετε»,προσφέρετέ του συχνά το στήθος σας.
• Προσφέρετε συχνά το στήθος σας δοκιμάζοντας διαφορετικές στάσεις θηλασμού και αλλάζοντας πλευρές,δοκιμάστε να θηλάσετε σε άλλο δωμάτιο από που συνηθίζετε.

Αν το πρόβλημα επιμένει και το μωρό σας δεν φαίνεται καλά,γκρινιάζει,έχει υπνηλία ή είναι αναστατωμένο πρέπει οπωσδήποτε να εξεταστεί από τον παιδίατρο.